هدف: ناراحتیهای اسکلتی–عضلانی بخش عمدهای از بیماریهای شغلی را در محیطهای کاری به خود اختصاص میدهند، پیشگیری از بروز این ناراحتیها مستلزم ارزیابی و اصلاح وضعیتهای کاری با استفاده از روشهای تحلیل شغلی ارگونومی میباشد. هدف این مطالعه، بررسی علت شیوع اختلالات اسکلتی– عضلانی در کارگران واحد کوره بلند و اجرای اقدام اصلاحی جهت کاهش میزان شیوع این اختلالات میباشد. روش بررسی: در این مطالعه ارزیابی بر روی 24 نفر کارگر واحد کوره بلند به روش سرشماری انجام شد، مستندات پزشکی این افراد بررسی و پرسشنامه نوردیک توسط آنان تکمیل گردید. وظیفه متهزنی و اکسیژنکاری توسط روش ارزیابی سریع کل بدن (REBA) ارزیابی گردید و به کارگران آموزشهای لازم داده شد. در وظیفه اکسیژنکاری برای کل 24 نفر طراحی مجدد ایستگاه کار صورت گرفت و عمل متهزنی مکانیزه شد. و وظیفه کارگران دارای اختلالات اسکلتی عضلانی تغییر داده شد. ارزیابی مجدد توسط روش REBA و پرسشنامه نوردیک صورت گرفت. یافتهها: بر طبق نتایج پروندههای پزشکی و پرسشنامه نوردیک حدود 5/37 درصد کارگران اختلالات اسکلتی–عضلانی داشتند؛ امتیاز نهایی REBA برای وظیفه متهزنی 11 و برای اکسیژنکاری 10 بدست آمد. بعد از طراحی مجدد ایستگاه کار، امتیاز نهایی REBA برای وظیفه اکسیژنکاری 5بدست آمد و با مکانیزه نمودن عمل متهزنی، وظیفه متهزنی حذف گردید. با اجرای اقدامات اصلاحی میزان اختلالات اسکلتی– عضلانی 5/17 درصد کاهش یافت.